Το «Γυναικείο τραγούδι στο Κεράσοβο, Αγία Παρασκευή Κόνιτσας» αποτελεί ζωντανό στοιχείο άυλης πολιτισμικής κληρονομιάς, άμεσα συνδεδεμένο με τον κύκλο της ζωής και τις κοινωνικές τελετουργίες της κοινότητας. Οι γυναίκες τραγουδούσαν συλλογικά, χωρίς τη συνοδεία κλαρίνων ή άλλων οργάνων, διατηρώντας έναν αυθεντικό προφορικό τρόπο έκφρασης. Τα τραγούδια ακούγονταν σε όλες τις σημαντικές στιγμές: στον γάμο, στα βαφτίσια, στα νυχτέρια, στον θέρο, στην ξενιτιά, αλλά και στα μοιρολόγια και σε επιθανάτιες τελετές, εκφράζοντας χαρά, πόνο, αποχωρισμό και μνήμη. Μέσα από τις γυναικείες φωνές μεταβιβάζονταν αξίες, βιώματα και κοινωνικοί ρόλοι, όπως αναδεικνύεται και στον θεματικό «κύκλο της ζωής» της κερασοβίτικης παράδοσης. Το τραγούδι λειτουργούσε ως τρόπος συνοχής της κοινότητας, αφήγησης εμπειριών και διατήρησης της συλλογικής ταυτότητας από γενιά σε γενιά.

Κοινότητα κληρονομιάς του «Γυναικείου Τραγουδιού στο Κεράσοβο, Αγία Παρασκευή Κόνιτσας» αποτελεί πρωτίστως η κοινότητα των γυναικών του Κερασόβου, παλαιότερων και νεότερων, που διατηρούν και μεταδίδουν την προφορική αυτή παράδοση μέσα από τη συμμετοχή τους σε γάμους, βαφτίσια, νυχτέρια, θερισμούς, ξενιτεμούς και μοιρολόγια. Στην κοινότητα συμπεριλαμβάνονται επίσης οι οικογένειες του χωριού, οι απόγονοι των Κερασοβιτών εντός και εκτός τόπου καταγωγής, καθώς και όσοι/-ες αναγνωρίζουν το τραγούδι ως θεμελιώδες στοιχείο της συλλογικής τους ταυτότητας και συμβάλλουν ενεργά στη διαφύλαξη και αναβίωσή του. Μέσα από άτυπες συναντήσεις, εορτασμούς της Αγίας Παρασκευής και πολιτιστικές δράσεις, το στοιχείο μεταδίδεται βιωματικά στις νεότερες γενιές. Πρόσωπο αναφοράς για την τεκμηρίωση και περαιτέρω πληροφόρηση αποτελεί η Ανδρομάχη Μπούνα-Βάιλα, ερευνήτρια και καταγράψασα την προφορική παράδοση του Κερασόβου.