Το χωριό Λαμπεία (Δίβρη) του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας Π.Ε. Ηλείας, με υψόμετρο 827 μέτρα, δεσπόζει στις υπώρειες του όρους Ερύμανθος και εκτείνεται σε ένα γεωφυσικό περιβάλλον με δάση, όπως το ελατόδασος Λαμπείας, και με ένα πυκνό υδρολογικό δίκτυο. Διατηρεί ένα μοντέλο διαχείρισης νερού που αποτελείται από δεξαμενές ̶ εκ των οποίων η μεγαλύτερη χτίστηκε το 1907 από Λαγκαδινούς μαστόρους-, δεκάδες κρήνες και αρδευτικά αυλάκια, που χρησιμοποιούνται διαχρονικά για την ύδρευση και την άρδευση του οικισμού. Ένας από τους νερόμυλους, από τον μεσοπόλεμο μέχρι τη δεκαετία του ’60, τροφοδοτούσε ηλεκτρική μονάδα για τον φωτισμό της κεντρικής αγοράς. Πέτρινα γεφύρια, κρήνες, νερόμυλοι και νεροτριβές παραμένουν μέχρι σήμερα μνημεία ορεινής αγροτικής κληρονομιάς.

Οι κάτοικοι του ορεινού οικισμού της Λαμπείας (Δίβρης) Ηλείας που διαχρονικά κάνουν χρήση του υδάτινου στοιχείου και των περί αυτού τεχνουργημάτων του για την ύδρευση και την άρδευση του οικισμού (δεξαμενές, κρήνες) αλλά και για την διάβαση πάνω από ποταμούς-χειμάρρους (πέτρινα γεφύρια).

Τα μέλη του Συλλόγου Διβριωτών Αθήνας που επισκέπτονται το χωριό καταγωγής τους και κάνουν χρήση του υδάτινου στοιχείου.

Οι επισκέπτες- τουρίστες του χωριού που πίνουν νερό από τις δεκάδες κρήνες (ο αριθμός του ξεπερνάει τις 80), βρισκόμενες είτε επί της κεντρικής οδού Πάτρας-Τρίπολης (γνωστή και ως 111) που διασχίζει τον οικισμό είτε στις επτά συνοικίες (μαχαλάδες) του χωριού.