Η δόμηση με τις τεχνικές τσατμά και μπαγδατί αποτελεί πανάρχαιες τεχνικές κατασκευής που απαντώνται σε πολλά μέρη του κόσμου από την προϊστορική εποχή έως σήμερα. Στην Ελλάδα, οι τεχνικές αυτές αποτελούν σημαντικό στοιχείο της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, καθώς χρησιμοποιήθηκαν ευρέως σε αστικούς και αγροτικούς οικισμούς στην ανέγερση κυρίως κατοικιών αλλά και άλλης χρήσεως κτισμάτων (μοναστηριακά, κοινόχρηστα κτίσματα κ.ά.) . Οι δύο αυτές τεχνικές βασίζονται στη χρήση ξύλινων πλαισίων και φατνωμάτων τα οποία ακολούθως γεμίζονται με άλλα δομικά υλικά όπως πηλός, ωμός ή οπτός πλίνθος, πέτρα, καλάμι, ξύλο, άχυρο ανάλογα με τις τοπικές διαθέσιμες πρώτες ύλες και τις κατασκευαστικές παραδόσεις. Τα κτίσματα στα οποία συναντάμε τις τεχνικές του τσατμά και του μπαγδατί διακρίνονται για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική τους ποιότητα, τα αειφόρα χαρακτηριστικά τους και την εξαιρετική τους αντισεισμική τους συμπεριφορά. Η γνώση της κατασκευής μεταδίδονταν παραδοσιακά από γενιά σε γενιά.

Οι εφαρμογές δόμησης με τις τεχνικές τσατμά και μπαγδατί ασκούνταν παραδοσιακά από τοπικούς τεχνίτες και μάστορες. Οι γνώσεις και δεξιότητες μεταδίδονταν προφορικά και εμπειρικά, μέσω της μαθητείας και της συλλογικής εργασίας. Σήμερα, φορείς του στοιχείου είναι εναπομείναντες τεχνίτες, ερευνητές της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, πολιτιστικοί σύλλογοι και ομάδες που δραστηριοποιούνται στη διατήρηση και ανάδειξη της παραδοσιακής οικοδομικής γνώσης. Οι φορείς του στοιχείου σήμερα σχετίζονται με ερευνητές, επαγγελματίες αποκατάστασης παραδοσιακών κτισμάτων, πολιτιστικοί σύλλογοι, τοπικοί οργανισμοί και ομάδες που δραστηριοποιούνται στην οικολογική και φυσική δόμηση.