Η δόμηση με ωμoύς πλίνθους αποτελεί πανάρχαια τεχνική κατασκευής που απαντάται σε πολλά μέρη του κόσμου από την προϊστορική εποχή έως σήμερα. Στην Ελλάδα συνιστά σημαντικό στοιχείο της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, καθώς χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε αστικούς και αγροτικούς οικισμούς για την ανέγερση κατοικιών, βιοτεχνικών και αγροτικών κτισμάτων. Η τεχνική βασίζεται στη χρήση πηλού με προσθήκη νερού και φυτικών ινών, τα οποία μορφοποιούνται σε ειδικά ξύλινα καλούπια και ακολούθως ξηραίνονται στον ήλιο. Τα κτίσματα με ωμούς πλίνθους διακρίνονται για τη βιοκλιματική τους συμπεριφορά, τη θερμομονωτική ικανότητα και την προσαρμογή τους στο τοπικό περιβάλλον. Η γνώση της κατασκευής μεταδιδόταν παραδοσιακά από γενιά σε γενιά.

Η δόμηση με ωμόπλινθους ασκούνταν παραδοσιακά από τοπικούς τεχνίτες και μάστορες. Οι γνώσεις και δεξιότητες μεταδίδονταν προφορικά και εμπειρικά, μέσω της μαθητείας και της συλλογικής εργασίας. Σήμερα, φορείς του στοιχείου είναι εναπομείναντες τεχνίτες, ερευνητές της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, πολιτιστικοί σύλλογοι και ομάδες που δραστηριοποιούνται στη διατήρηση και ανάδειξη της παραδοσιακής οικοδομικής γνώσης. Οι φορείς του στοιχείου σήμερα σχετίζονται με ερευνητές, επαγγελματίες αποκατάστασης παραδοσιακών κτισμάτων, πολιτιστικοί σύλλογοι, τοπικοί οργανισμοί και ομάδες που δραστηριοποιούνται στην οικολογική και φυσική δόμηση.