Η Στεμνίτσα από τα μεταβυζαντινά χρόνια αποτελούσε σημαντικό κέντρο μεταλλοτεχνίας. Από τον 17ο αιώνα ανθεί η τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας. Πολλοί τεχνίτες εξασκούσαν την τέχνη τους και πλανοδίως. Μεγάλη η παροικία των Στεμνιτσιωτών στην Κωνσταντινούπολη κατά τους προεπαναστατικούς χρόνους με σημαντική παρουσία αργυροχρυσοχόων. Για την διαφύλαξη των μυστικών της τέχνης τους είχαν αναπτύξει συντεχνιακή γλώσσα. Το 1976 οι Στεμνιτσιώτες τεχνίτες Λάμπης Κατσούλης χαράκτης βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών και Αριστείδης Βλαχογιάννης ασημουργός ίδρυσαν εκπαιδευτικό εργαστήριο αργυροχρυσοχοΐας στη Στεμνίτσα το οποίο εντάχθηκε στον ΕΟΜΜΕΧ και από το 1980 μέχρι σήμερα στις δομές του Υπουργείου Παιδείας. Σήμερα λειτουργούν στη Στεμνίτσα δύο δημόσιες δομές: ΕΠΑΛ και ΣΑΕΚ αργυροχρυσοχοΐας. Εκατοντάδες οι απόφοιτοι στα 50 χρόνια συνεχούς λειτουργίας διδασκαλίας της τέχνης. Πολλοί από αυτούς διατηρούν εργαστήρια στη Στεμνίτσα και σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας.

Την κοινότητα κληρονομιάς του Στοιχείου συναποτελούν : Οι αργυροχρυσοχόοι της Στεμνίτσας οι οποίοι διατηρούν την παραδοσιακή τέχνη στα εργαστήριά τους,   οι Στεμνιτσιώτες  αργυροχρυσοχόι που δραστηριοποιούνται εκτός Στεμνίτσας, στην Ελλάδα και το εξωτερικό οι οποίοι αναδεικνύουν την τέχνη και την μεταδίδουν στις επόμενες γενιές, οι απόφοιτοι της Σχολής αργυροχρυσοχοϊας Στεμνίτσας τα τελευταία 50 χρόνια λειτουργίας της σχολής, το Σωματείο επαγγελματιών Στεμνίτσας, που αναγνωρίζει τη σημασία της τέχνης αυτής ως στοιχείο βιώσιμης ανάπτυξης του τόπου, ο Πολιτιστικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος Στεμνιτσιωτών « Ο ΥΨΟΥΝΤΑΣ», τα μέλη του οποίου αναγνωρίζουν τη σημασία του Στοιχείου και δραστηριοποιούνται για τη διαφύλαξη και αξιοποίησή του ως στοιχείο  της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου,  η τοπική κοινότητα Στεμνίτσας.